Odile Verdonckert (tweede - of vierde, naargelang - van rechts): 'Een seingever moet in de eerste plaats autoriteit uitstralen. En natuurlijk ook stijl. Ze noemden mij dan ook graag Dilleke Stilleke'

Ik zit nu al bijkanst veertig jaar in de stiel en echt waar ik blijf het graag doen, maar als ik tegenwoordig sta te zwaaien met mijne panneau is het niet meer met het heilig vuur van destijds, moet ik eerlijk bekennen. Ik heb mijn eerste koers gedaan in '68, het jaar van Jan Janssen. Maar die kent de jeugd van tegenwoordig al lang niet meer. Thuis waren wij seingevers van vader op zoon. Mijn overgrootvader heeft ooit nog postkoetsen moeten tegenhouden voor de koers, om maar te situeren. Ik ben genoemd naar Odile Defraye, die de Tour won justekes voor de Grote Oorlog. De mens is ondertussen spijtig genoeg al een tijdje dood. En wilde mijne tweede voornaam eens weten? Ge gaat het niet geloven: Abdelkader! Niet omdat er een of andere bruine met krollekes in de familie zit. Da's gewoon van Abdelkader Zaaf. Die zult ge ook niet meer kennen zekerst? Da's diene Algerijnse velokoereur die in de Tour van tvijftig zo zat was onderwegen dat hij afgestapt is en onder een boom is gaan maffen. Toen hij wakker wier, heeft hij ne keer goed gekotst en is dan in tegengestelde richting voortgereden. Ja, ja, dat waren nog eens straffe koereurs. Die maken ze nu niet meer.

Mijn eerste koers was een juniorenkoers in Retie. Ik ben daar helegans met mijne bakfiets naartoe gereden. In de gietende regen. En zenuwachtig dat ik was. Al heb ik nu ook nog altijd den trac. Ik zeg altijd tegen die jongeren die beginnen: als ge daar staat te zwaaien en ge hebt gene trac, dan zijt ge geen echte seingever. Maar ja, dan lachen ze mij weer uit, hé. De jeugd van tegenwoordig weet het altijd zoveel beter dan Dilleke Senilleke. Dat komt tegenwoordig met een eigen auto naar de seinpost. Dat zet zich daar op de carrefour met een radioke in het ene hoor en de gsm aan het andere oor en dat zwaait zijne panneau wat in het rond, zonder stijl, zonder overleg, geen enkele liefde voor de stiel. Ge kunt niet geloven wat ik zo soms zie, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Maar wat zouden ze, De controleurs van de velobond zitten zelf heelder tijd te sms-sen. En dan verschieten ze dat de automobilisten lastig doen.

Odile Verdonckert (vijfde van rechts): 'De anciens van mijn generatie komen dikwijls achter de koers nog eens bij malkander. Dan is het lachen en gieren geblazen. Want wij seinden tenminste nog met de glimlach.'

En trainen, dat doen ze ook niet meer. Spreek dat woord niet uit tegen die jong gasten  of ze steken hun middelvinger uit! Weet ge mijnheer, ik train nu nog altijd élke dag, zelfs als ik op congé ben in Benidorm. Elke avond nadat ik mijn duiven heb gemolken. 's Zomers is dat op mijn binnenkoer, in de winter in de garage. Een dik halfuur, driekwartier. In het hoogseizoen tot anderhalf uur. En één keer per week ook nog eens in 't echt op straat. Dat moet, als ge de feeling wilt blijven behouden. Elke woensdagnamiddag van twee tot kwartje van de drie posteer ik mij op het kruispunt van de Statiestraat en de Ambtenaar Henry De Bruynelei. Ik doe dit namelijk graag. Vroeger was dat zelfs een echte partie plezier. Ik hield het verkeer tegen en de mensen vonden dat tof. Ze kenden mij ook en ze respecteerden mij. Af en toe plakte ik dan ook een rugnummer op het gat van mijne jongste en liet ik hem dan langs fietsen, kwestie van een echte koerssituatie te stimuleren. Het ging zelfs zover dat de mensen mij dikwijls vroegen: Toe Dilleke, wanneer gaat ge het verkeer nog eens stilleggen? Dat waren de gouden jaren tzeventig en tachtig. Maar vandaag de dag ziet ge dan de chauffeurs claxonneren of zelfs gewoon doorrijden. Een mens houdt het niet voor mogelijk. En dikwijls staat de djoemdjoem in hunder auto zo hard dat ze hun eigen geeneens horen toeteren. En mij maar uitmaken voor jeannet, de idioten. Want als er nu wel één sport is waar geen jeanneten in zijn, dan is het wel het seingeven, hé. Dat houdt ge niet vol met al die koereurs in korte broekskes, als ge begrijpt wadak bedoel.

Odile Verdonckert (bovenste van onder): 'We moeten ons constant aanpassen aan de geplogenheden van de streek. In Vlaanderen houden we bijvoorbeeld de chauffeurs tegen met de rechterarm gestrekt. In de DDR lag dat natuurlijk anders. Als ge daar per abuus uw rechterarm opstak, stopten de auto's ook, maar dan begon de zever pas, hé.'

En de nief  van tegenwoordig worden ook zo in de watten gelegd, 't is godgeklaagd. Ze doen in een weekend één koers en daar krijgen ze duizend frank voor plus een kortingsbon bij de Decathlon. Zogauw alsdat ze hun centen hebben trekken ze naar de kroeg. Wij vroeger niet. Wij deden soms twee, drie koersen op een dag. Persoonlijk deed ik er soms vier. Ik koerste met mijn bakfiets van de ene naar de andere wedstrijd, precies of ik zat op een mobylette. Dilleke Mobilleke  noemden ze mij toen met respect. Dat was mijn bijnaam in het milieu. Hoe rap het toch kan keren, hé! En wat kregen wij uitbetaald per koers? Twintig frank voor de naft, één drankbonneke en naargelang de organisator een exemplaar van de dag tevoren van De Volksgazet of Sport 70. Als het koud was stak ik die dan onder mijne maillot om weer naar moeder de vrouw te fietsen. Ja, we hadden er wat voor over. Ik ben toen zelfs gestopt met smoren. Als snotaap smoorde ik tot drie pakskes Groene Michel per dag, maar dat kunt ge niet maken als ge staat te seinen. We hebben toch een voorbeeldfunctie voor de jeugd, zeg ik altijd. Maar tegenwoordig: als ge een seingever ziet, dan ziet ge direct ook een jointje. En negen van de tien draagt die dan nog een t-shirt met 'puta de madre' op. Ik zal u eens een anecdote vertellen die ge zeker moet opschrijven voor uw gazet: In het jaar zesentzeventig hebben wij van den Bond voor de eerste keer van die oranje vestjes gekregen. We waren de allereerste in Europa. Als er héél straffe koplampen op schenen, dan reflecteerden ze zelfs een beetje. Vooral 's nachts. En fier dat we waren! Ik ben zelfs in zo'n frakske getrouwd, om maar te zeggen, 'k heb daar nog dia's van.

Hoe het nu verder moet? Ik weet het echt niet, jong. Zal ik mijn gedacht eens eerlijk in 't echt zeggen? Ik denk dat het wielrennen naar de vaantjes gaat. Diene Wuyts van de BRT heeft het tijdens de voorbije Tour ook een paar keer gezegd. Het zit fundamenteel fout. En in ons land is het nog het ergste van alleman. Ik mag rondkijken zoveel ik wil, ik zie in de nieuwe generatie seingevers niemand opstaan die de mentaliteit kan veranderen. En zonder seingevers hebt ge geen koers. Zo simpel is dat. In Frankrijk gaat de koers nog wel een tijdje overleven, denk ik. Ik ben dees jaar nog eens uitgenodigd geweest voor Paris-Camembert en daar heb ik wat seingevers gezien waarvan ik dacht: daar zit nog toekomst in. Maar ja, in Frankrijk zijn het dan ook sjampetters die mogen seinen, hé. Die staan op met discipline en die gaan slapen met discipline. Allez, als hun vrouwke Discipline heet, natuurlijk. Grapje. Maar goed, ik heb mijne tijd gehad. Nog een jaar of vier, vijf en ik kap ermee. 't Wordt tijd dat ik mij wat bezighoud met mijn kinderen, na al die jaren. Ik hou maar twee souvenierkes bij: een schoon plakkaatje dat ik van de Bond heb gekregen voor mijn duizendste koers. Daarin staat gegraveerd:

Waar men gaat langs Vlaamse wegen
Door de modder of de regen
Of het bliksemt of het dondert
Steeds ziet men Odile Verdonckert

En dan ook nog de koereursklak van de grootste koereur die we ooit hebben gehad: Frans Verbeeck, de melkboer gelijk als ze hem noemden. Nog met de afbeeltenis van zijn merk op: Watney. En met zijn handteken. In de Ronde van Vlaanderen van '75 was hij ontsnapt, samen met Merckx. Hij is toen efkes afgestapt en heeft mij zijn klak gegeven. Zomaar. Merckx heeft toen gewonnen. Maar vertel dat vandaag nog eens aan de jeugd. Wat hoort ge dan? Dilleke Senilleke ... Dilleke Senilleke...'